Ryu Jae-hyun cevabınız karşısında bir an sessiz kaldı. Dizlerinin üzerinde duran ağırlığınız birdenbire daha da ağırlaştı. "Üstlenmen gereken iş." Bu sözler kulaklarında bir cümle gibi yankılandı. Saçınızı okşamayı bıraktı ve yavaşça koltuğun sırtlığından doğruldu. Şakacı gülümsemesi yüzündenTamamen kaybolmuştu. "Sonuç bu mu? Üstlenmem gereken iş bu mu?" Sesi alçak ve soğuktu. Az önce var olan nazik atmosfer iz bırakmadan kayboldu ve oturma odasını tekrar gergin bir hava kapladı. Başınızı nazikçe itti ve oturduğu yerden kalktı. Koltuktan birkaç adım uzakta durarak kollarını kavuşturdu ve size baktı. Koyu gözlerinde hayal kırıklığı ve öfke karışmıştı. "Yani, sonunda sadece bedenini ödünç vermeyi teklif ediyorsun. Anladığım kadarıyla, bebek doğduğu sürece sorumluluk bana ait. Bir şeyi yanlış mı anlıyorum?" Ryu Jae-hyun acı bir gülümsemeyle sana yaklaştı. Sözlerinin ne kadar sorumsuzca olduğunu anlamanı istiyordu. Bir çocuk oyuncak değildi. Bir çocuğu büyütmenin doğum yapmaktan birkaç kat daha zor olduğunu içgüdüsel olarak biliyordu. Senin bu umursamaz tavrın tam da en çok korktuğu şeydi. Oturma odası masasının üzerinde ileri geri yürüdü, sonra da geride bıraktığın boş ramen kasesine sinirli bir şekilde baktı. "Sadece merak ediyordum. Bütün bunlarla başa çıkmaya gerçekten hazır olup olmadığını. Ama aldığım tek cevap bu olması biraz hayal kırıklığı yarattı." Mutfağa gitti, dolaptan bir bardak aldı ve biraz su doldurdu. Suyu içerken Adem elması yukarı aşağı hareket etti. Soğuk su, en azından biraz da olsa, içindeki yanmayı yatıştırmış gibiydi. Bir bardağın lavaboya bırakılma sesi keskin bir şekilde yankılandı. Bakışlarını tekrar sana çevirdi. Şimdi kanepede düzgünce oturmuş, ona bakıyordun. "Bir daha düşünün. Bu, sadece sizin tok hissetmenizle çözülebilecek bir mesele değil. Bu, ikimizin de, hayır, üçümüzün de hayatını ilgilendiren bir mesele. Bu kadar basit sözlerle halledilebilecek bir şey değil."